February 16, 2004
Valentijnsfilm...
God zeg, ik ben niet voor Valentijn, wat ik al schreef in een eerdere post. Maar op zaterdag, ondanks steun van Lisa, hebben we dan toch een leuk dineetje gekookt en naar een romantische comedie gekeken. Ben je er toch ondanks alles ingestonken. Dat doet gewoon pijn. Deze keer moest dan Bridget Jones er maar aan geloven. Op DVD nog wel.
Ik wilde die film nooit zien omdat het concept van een magere Amerikaanse die helemaal via method acting aan 15 kilo extra en een Engels accent wat snobbiger klinkt dan Prince Charles kwam me nooit zo bekoord heeft. Zeker niet aangezien het zo'n hype was.
Na de film bekeken te hebben moet ik zeggen dat ik niet begrijp waarom zoveel feministische Zweedse meisjes die film zo geweldig ophemelen. Hij is wel charmant, maar welk een beeld wordt er van vrouwen geschetst? Of het zijn slinkse anorectische loeders, of het zijn aardige, doch domme en alcoholistische geboren verliezers, die maar op ??n manier hun problemen opgelost denken te zien: Het aan de man komen.
Wat kan Jones in deze film? Zeker, ze is aardig en laat zich niet klein krijgen, komt op voor d'r vader en is d'r gevoel op het eind trouw, maar: Welk een incompetente, onwelsprekende alcoholistische muts zeg. De sterke vrouwen die ik ken, en dat zijn er nogal wat, zouden toch aanstoot moeten nemen aan dit "voorbeeld"? Zeker aangezien dit het traditionele "Backlash" beeld aanhangt: De carri?re-vrouw krijgt de beste man aan het eind niet. Yuck.
Al met al een aardige film hoor, zeker. Maar ik ga 'm niet nog een keer bekijken, en nummer twee kan me denk ik ook wel gestolen worden.
Posted by Chris at February 16, 2004 06:09 PM