February 25, 2004
Frantic.
We hadden niet zoveel te doen, dus maar naar de videotheek gelopen. Het is moeilijk om een film te huren als je allebei veel films gezien hebt, filmgek bent en ook nog 'ns meningen hebt. De keuze viel na veel gezever op Frantic van Roman Polanski uit '88.
Ik had 'm nog nooit helemaal gezien en Lisa had er alleen maar van gehoord.
De film begint met een slaperige Ford en z'n vrouw in de taxi door Parijs op weg naar het hotel. De eerste 15-20 minuten voelen gewoon gewoon aan. Ze checken in en gedragen zich als een paartje dat ingechecked is in een hotel. Het voelt bijna zo alledaags aan dat een mens zich gaat afvragen of het niet een saaie film is. Daarna verdwijnt de vrouw en ontpopt de film zich tot een thriller die allerlei elementen leent van allerlei thrillers, niet in de laatste plaats scheef naar Hitchcock kijkend.
En daarin ligt gedeeltelijk het briljante van deze film. Het kost de burger absoluut weinig moeite het geheel te aanvaarden als een mogelijke waarheid. De reacties van Ford als hij van wantrouwen tot zekerheid overgaat met betrekking tot het al dan niet verdwenen zijn van z'n vrouw, de manier waarop verschillende karakters met elkaar omgaan... Allemaal heel sober gedaan.
Buiten dat voelt het millieu authentisch aan, is het mooi gefilmd en wordt het bovendien ouderwets spannend. Zonder meer ??n van de betere thrillers die ik de laatste tijd gezien heb, en da's een hele prestatie voor een film die tenslotte zestien jaar oud is.
Volgende project in dezelfde categorie: Ascenseur pour l'echafaud uit 1958. De soundtrack is door Miles Davis al meesterlijk uitgevoerd, dus ik ben benieuwd.
Posted by Chris at February 25, 2004 12:12 PM