March 14, 2004
Van Gogh?
Heeft u dat nou ook wel 'ns? Zo'n ding waarvan je hoog gespannen verwachtingen hebt, maar wat uiteindelijk een anti-climax blijkt te zijn?
Ik dus wel. Toen ik met Lisa in Nederland was, was ??n van de punten dat op de agenda stond een bezoek aan het Van Gogh museum. Daar was ik nog nooit geweest, en dat zat een beetje hoog.
Dus wij daar naar toe getogen. Bij de kassa begon het al. E?n entree biljet kost negen Euro voor een volwassene. Twee keer negen is achttien. Toch al niet goedkoop, maar we gingen vol goede moet met de VISA/Mastercard in de aanslag staan. "Bij bedragen onder 25 Euro nemen we geen kredietkaarten aan" zei de verkoper uitgelaten. Nu is betalingsverkeer in Nederland verschrikkelijk primitief, maar bij het Van Gogh museum? Dat had ik nog nooit op de viool horen spelen. Dat moet die mensen geld kosten, met al die toeristen-paartjes die daar naartoe willen, maar niet kunnen vanwege de financi?le Neanderthal-mentaliteit.
Zo rap lieten we ons echter niet afschrikken. Na het tappen van enkele flappen dan toch maar 'ns betaald. Eindelijk waren we binnen. Een enorme rij voor de garderobe verwelkomde ons. Met daarnaast een groot bord dat het niet noodzakelijk was en dat waardevolle zaken toch vooral op eigen risico achter gelaten werden. Dus ik die garderobe ontweken. Wordt ik me daar door een suppoost aan m'n oor getrokken. "Die tas mag niet mee naar binnen" werd er gegromd. Dus ik "Hier zit voor 2500 Euro aan fotospullen in. Als jij me met je bloed ondertekend een garantie geeft dat er niks gebeurd laat ik ze achter". U begrijpt het al: Vijven en zessen. Heel erg veel zelfs.
Na veel gezeik en voet bij stuk dan toch maar naar binnen gelaten, inclusief fototas. Dus toen de werken van Van Gogh en een paar van z'n tijdgenoten bekeken. Van Gogh is een aardige schilder hoor, daar niet van, maar het viel me op dat er letterlijk niets tussenzat wat echt indruk op me maakte. Me greep. Helemaal niets. Wel mooie dingen hoor, maar niet wereldschokkend. Eigenlijk hingen er twee dingen van Toulouse-Lautrec die ik nog het mooiste vond. En twee op de begane grond waarvan ik de naam van de schilder helaas vergeten ben. Iets met boeren & buitenlui. Grote doeken wel.
Vervolgens richting merchandise-handeltje gegaan. Vijf Euro voor een koelkast-magneet met de zonnebloemen er op. Allemaal erg commercieel en niet zo smaakvol bovendien. Wederom was het meest interessante niet iets dat zoveel met Van Gogh te maken had, maar een boek over Japanse erotische kunst. Tuurlijk, hij spaarde wat spul en schilderde een geisha, maar toch.
Het leukste aan het hele bezoek vond ik niet de kunst en zeker niet het "vriendelijke" en "behulpzame" personeel. Het leukste vond ik het gebouw, de mensen die er waren en de uitgang van de toiletten. Al met al toch wel aan te raden hoor, dat Van Gogh museum. Je moet het zeker minstens ??n keer gezien hebben.
Posted by Chris at March 14, 2004 12:55 AM