Wintertijd

Wolfis Rotisserie

Gisteren heb ik met een Belgische collega de maaltijd genuttigd. We kwamen er achter dat we allebei Nederlands spreken en dat we allebei in Hotel Erikson in Sindelfingen logeren. Dus aangezien het een plezante man is maar 'ns wat gegeten 's avonds.

Hij was al een aantal keren in Sindelfingen/B?blingen geweest, dus hij had een goeie tip. Er zou ergens een hotel zijn dat Hotel Knote heet, en daar zou een restaurant in zitten wat fantastisch zou zijn. Dus wij op zoek.

Eerst door een Duitser totaal genegeerd toen ik in m'n beste en meest beleefde Duits vroeg of ik 'm wat mocht vragen. Toen van een vriendelijke buitenlandse heer wat instructies gekregen. Die waren fout, dus we waren aan de verkeerde kant van het centrum terecht gekomen, waar we een Griekse heer tegenkwamen die met ons naar het hotel mee liep. Ik hoop dat ik me deze zaken herinner wanneer er weer 'ns iemand over kut-buitenlanders begint te zeveren.

Uiteindelijk waren we dan bij Wolfis Rotisserie aangekomen. Er kwam direct een vriendelijke, prompte roodharige Duitse dame van ongeveer 55 jaar naar ons toe. De eigenaresse. Zij was onze bediening voor de avond.

Het restaurant zag er bijna een beetje kitch uit, maar op een gezellige manier. Onze gastvrouw stond ons met raad en daad terzijde. Ze kon een fantastische droge Sekt als aperitief aanbevelen, waarna de keuze op slakken met hete saus viel, gevolgd door lamsfilet met bonen in bacon, seizoen-groenten en fantastische gebakken aardappelen met ui en spekjes, zoals dominee Gremdaad dat zou zeggen. De hoofdgerechten waren simpel, recht voor z'n raap maar met bijzonder veel liefde en zorg in mekaar gedraaid.

Ook kon je merken dat ze zelf het menu gemaakt had of er heel veel vanaf wist. Iets wat ik normaal namelijk haat als ik in Zweden naar een restaurant ga is dat als ik vraag "wat kunt u me aanbevelen, lam of eend?" er altijd door een anorectische, gepiercte 20-jarige het antwoord "weet ik nie, ik ben vegetarisch" gegeven wordt. Zo was het gisteravond niet. Ik werd bijna verliefd op die vrouw.

Daarbij kon ze ons een locale wijn uit Stuttgart aanbevelen. Een hele fijne droge rode wijn die toch makkelijk te drinken was. Ik geloof niet dat ik ooit zo snel een fles wijn leeg kreeg. Ook het feit dat er voor we met de ogen konden knipperen een bord met brood en heerlijke kruidenboter voor onze neuzen stond was meer dan sympathiek.

Al met al kan ik iedereen die ooit in de buurt van Stuttgart is de reis naar Sindelfingen aanbevelen om bij Wolfis te gaan eten. Goed eten, goeie service, leuke atmosfeer en *hele* goeie wijn. Zo moet dat zijn. En dan was het nog 'ns niet zo duur ook.

Posted by Chris at March 24, 2004 09:40 AM