Wintertijd

The Passion of the Christ

Lisa en ik wilden 'm zien. Uit pure nieuwsgierigheid. Ergens spookte bij mij de gedachte door het hoofd dat als je een film maakt die zo veel besproken wordt, je toch een goede film hebt gemaakt.

E?nmaal in de bioscoop gezeten merkten we tot onze vreugde dat er geen nieuw-geboren christenen een praatje kwamen houden voor de film zoals dat in Stockholm gebeurde. Ik vind dat namelijk een erg twijfelachtige zaak. Dat de bioscoopmensen invloed op je uitoefenen door sprekers uit te nodigen... Bah. Maar goed, nu dus even niet.

Toen de film dan begon zag het er allemaal heel goed uit. De scenografie, de taal, de kostuums en belichting allemaal erg gelikt, en ik vond de prestatie van de acteurs ook erg geloofwaardig. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat het gewoon een goed in elkaar zittende film is. En dat geweld en die vernedering viel ook nog wel mee vond ik. Gibson heeft zich vrij letterlijk aan de evangelien gehouden bij het maken van de film. Niks meer, niks minder.

Totdat we bij die sc?ne aankwamen waar Jezus voor z'n hoogmoed gegeseld werd door een paar Romeinen. Na dertig stokslagen, die vreselijk langzaam en met veel details die je niet wilt zien in beeld gebracht werden, werd het tijd om over te schakelen op een kattestaart met metalen haken aan de uiteinden van de leren zweepjes. En het ging door. Je zag gewoon in beeld gebracht hoe vier mannen in uniform, met totaal gebrek aan empathie een weerloos mens tot een pulp sloegen. De stukken vlees werden uit z'n zij gerukt door de haken en het bloed droop van het scherm.

Dat ging te ver. Na negen slagen met die zweep was iedereen in de bioscoop geschokt. Na 22 slagen viel er een onaangename stilte, en bij de 26 aangekomen had iedereen het gewoon gehad. Ik ook. Ik ben best wel gewend aan een potje geweld, en ik ben nog slager geweest, maar hiervan raakte mijn maag overstuur. En zo ging het door. Twee en een half uur lang voor m'n gevoel. Het punt wat Gibson probeerde te maken werd veel te ver doorgedreven.

Naar verluid wilde Gibson, als nieuwgeboren Christen, een film maken om Jezus' lijden voor onze zonden. Om het ons toch maar 'ns goed op het hart te drukken. Een parallel naar de Matteus-passie van Bach is niet geheel onverantwoord... Ik geloof dat het ongeveer de zelfde motivatie is geweest om deze film te maken. Maar Gibson slaagt wat mij betreft niet in z'n opzet. Het enige dat bleef hangen na het zien van dit spectakel, los van een bittere nasmaak en een maag die van streek was, was een enorme afkeer van groepen mensen die dogma's aanhangen. Georganiseerde religie. Altijd al een haat-object geweest, maar nu nog meer. Het een mens laten lijden omdat 't niet in de wereld van je dogma past is beestachtig, en daarom zijn fundamentalisten (of het nu communisten, christenen, moslims of anarchisten zijn) per definitie domme beesten.

Een detail wat me ook sloeg is het feit dat 99% van de mannen in de film beesten zijn. Geweldadige domme mensen zonder enig gevoel voor empathie of moraal. Diegenen die empathisch zijn zijn meestal vrouwen, ook al doen ze niet zo geweldig veel om te helpen. Niemand steekt een vinger uit. Niemand durft. En da's eigenlijk een, zij het overdreven toch vrij accuraat beeld van de mensheid zoals ik 'm soms kan beleven. Groepen zijn slecht, ook al zijn individuen dat niet altijd.

E?n van de weinige dingen die me met een enigermate goed gevoel de bioscoop hebben doen verlaten was de gedachte die Lisa formuleerde aan het eind. Ze moest onwillekeurig bij de Kruisigings-sc?ne denken aan Life of Brian. Always look on the bright side of life... Al met al toch een goede film, zij het een walgelijke film. Ik kan iedereen aanraden 'm te gaan zien, maar moet waarschuwen voor het feit dat het de meest harde en verschrikkelijke film is die ik ooit heb gezien.

En aan het eind stonden er toch van die gekken van de gereformeerde bond buiten de bioscoop. Die discussie ben ik maar even niet aangegaan.

Posted by Chris at April 29, 2004 09:35 AM