Wintertijd

Duitsland, Zwitserland en Noord Itali

De reis begon in Zweden, en het plan was om in Noord Duitsland de nacht door te brengen om daarna door te rijden naar Milaan. Een lange ruk. Het stuk langs V?ttern in Zweden is misschien wel ??n van de mooiste stukjes E4, de weg die van Helsingborg naar Haparanda gaat. Grote bergen (Ik ben een Nederlander, dus een Zwitser zou heuvels zeggen...) die direct in een meer uitlopen.

Ter hoogte van Nyk?ping ging Lisa rijden. Dat mag hier namelijk, particulieren die oefen-rijden met iemand. Als je maar een grote L sticker achter op je auto zet. Wat mij spijt aan dit deel van de reis is dat we geen foto's maakten. Zweden is echt fantastisch, 's zomers, maar ik ben blind geworden voor dat stuk omdat ik het zo vaak gedaan heb. De foto die hierboven staat is dan ook genomen met m'n oude PhotoSmart camera, ergens in Augustus 2002.

Hoe dan ook, na een dag rijden kwamen we in L?beck aan, waar niemand meer kamers had. Buiten ??n hotel midden in de stad, waar ze geen portier hadden, maar een automatische check-in met je kredietkaart. Na de angst om tussen duellerende Banjo's terecht te komen overwonnen te hebben gingen we er voor en sliepen die nacht uitstekend.

De volgende ochtend werden we vriendelijk begroet door een enorme dikke Duitser met een kaal hoofd waar enige lokken overheen gekamd zaten. De man was tegen ons erg vriendelijk, maar die gekke Turken (eigenlijk waren het Arabieren, maar ik hield m'n mond maar) tegenover de straat op het station zouden ze het land uit moeten donderen, zo mompelde hij. Toch nog duellerende banjo's dus.

Het schema voor de tweede dag was vergend. L?beck, Hamburg, Hannover, Kassel, W?rzburg, Stuttgart, Z?rich, Como, Milaan. Onderweg was het frappant hoeveel Nederlanders er eigenlijk rondrijden door zowel Duitsland, Zwitserland als Itali?. Bij ??n van de talloze Rastst?tte stopten we om een aantal Br?tchen en natuurlijk Multivitamin te kopen, en hoorden en zagen nogal wat hagelslag-etende Nederlanders op het parkeerterrein.

In Zwitserland aangekomen keken we ons de ogen uit. Wat een land. Het ene fantastische uitzicht na het andere kwam voorbij rollen, en Z?rich zag er uit als een kruising tussen San Fransisco en een aantal Europese steden. Opmerkelijk was echter het verschil in bouwstijl en standaard direct toen we van Duits- naar Italiaans-talig Zwitserland reden. Een interessant land, waar we nog 'ns naar toe moeten.

Toen was het dan eindelijk zover. Itali?. Lisa kon het niet laten. Er moest een Eros Ramazotti CD gespeeld worden. Het verkeer werd direct chaotisch, de stemming veranderde. De lucht was warm, en miljoenen insecten deden de omgeving vibreren met hun krekel-achtige geluid. Als iemand weet welk type insect er veelal in bomen zitten in Itali? en Zuid-Frankrijk houd ik me aanbevolen.

In Milaan aangekomen zochten we een hotel op en gingen vervolgens eten. En daar begonnen de problemen. In Itali? wordt pasta als een voorgerecht beschouwd. Het is zelfs zo dat als je een Pasta besteld, je ook een hoofdgerecht (lees vlees, vis of vogel) moet eten, omdat je anders het personeel beledigd. Punt is alleen dat je na een voorgerecht wat uit pasta bestaat geen hap meer naar binnen krijgt. Bovendien zijn die Italianen beter in pasta dan in vlees, want je krijgt gewoon een stuk vlees op een bord. Zonder saus, zonder garnituur, zonder niks. Kortom, de eet-cultuur beviel me meteen al niet.

De volgende ochtend wilden we na het ontbijt betalen met onze Visa-kaart omdat er met grote stickers werd aangegeven dat dat kon. Na enige verwoede pogingen kwam de dame achter de balie echter terug en vroeg of we niet even naar de bank konden, omdat ze op zondag nooit contact kreeg met de bank en contanten toch beter waren. Ja, Milaan is natuurlijk niet zo'n grote en moderne stad, dus dat viel te verwachten. De man op de foto stond er voor het ontbijt, en tijdens onze betaal-avonturen, en toen we eindelijk wegreden stond hij er nog steeds, steeds hetzelfde stukje stoep vegend. Met hem verdwijnend in de spiegel gingen ons weegs naar Cannes, waar we een paar vrienden uit Zweden van ons zouden treffen die op weg waren naar Spanje met de auto.

Dat konden we dus mooi vergeten. Het eerste weekeinde van Augustus gaat in Itali? de duvel en z'n ouwe moer op vakantie. Allemaal naar de noord-west kust van Itali? leek het wel. De weg van Genova naar Frankrijk was vol en stond stil, dus we besloten van de Autostrada af te wijken en via de B-weg te rijden. Die ook vol was. Met voetgangers, scooters en gebruinde mannen in Strings.

We belden na drie uur ploeteren onze vrienden op om te zeggen dat we het niet zouden halen, en bleven in Alassio hangen. Alassio is een spookstad. Er gebeurd niets, met uitzondering van de 30 meter van de branding landinwaarts. Daar zwerven miljoenen toeristen en zonaanbidders rond tussen strandstoelen, souvenier-winkeltjes, slechte, te dure restaurants en andere twijfelachtige etablissementen. Een hel dus. Lekker weer wel hoor, daar niet van, maar toch.

87 Euro voor een verschrikkelijk diner, 10 Euro voor een strandstoel en 103 Euro voor een goede hotelkamer later verlieten we de stad om er wat mij betreft nooit meer weer te keren. Voor dat geld heb ik dan in ieder geval obers kunnen uitschelden en heel erg veel mensen in zwemkleding mogen zien die ik m'n ergste vijanden nog niet aan zou trekken. Kortom: Wegwezen, ook al zijn we wel bruiner geworden. Bijna hadden we de hoop voor de golf van Genova opgegeven, tot we het plaatsje Noli binnen reden.

Een verschrikkelijk leuk plekje waar gewone Italianen wonen, waaronder oudere vissers. Gewoon rustig. Gek, hoe aan de zelfde kust, met hetzelfde strand en dezelfde palmen vijftien kilometer van elkaar twee plaatsjes liggen die zo verschillend zijn. In Noli hebben we dan ook wat rondgewandeld, en op een zonovergoten terrasje een lekker kopje espresso gedronken. Welk een verademing. We waren eindelijk in het Itali? waar we wilden zijn. Tussen de oudere mensen die gewoon op straat zitten te praten met voorbijgangers, de opgehangen was hoog over de steegjes, en vrolijke groene luiken voor de ramen.

Posted by Chris at August 29, 2004 11:37 PM