Wintertijd

Eternal sunshine of the spotless mind

Gisteren zijn we naar de bioscoop geweest. Eternal sunshine of the Spotless Mind is een film waarover ik gepraat en gelezen had, maar na het zien van The Butterfly Effect was ik een beetje afgeknapt op het concept van geheugen en het be?nvloeden daarvan. Toen ik een vriend van me vroeg wat hij wilde gaan zien rolde "spotless" er uit, en hij was zo enthousiast dat we besloten dat allemaal 'ns te gaan zien.

"Spotless" werkt op alle manieren waarop "The Butterfly Effect" niet werkte. Die film had grote gaten in het verhaal en was een opeenstapeling van mis?re na mis?re. "Spotless" speelt een beetje met hetzelfde onderwerp, herinneringen en het geheugen, maar daar houden ook de overeenkomsten op.

De film gaat in grote lijnen over Jim Carrey en Kate Winslet's karakters die na een ongelukkige verhouding met elkaar een bedrijfje in de arm nemen om hun herinneringen aan elkaar uit te wissen om van de pijn af te komen.

Het leeuwendeel van de film gaat over Carrey's herinneringen aan de relatie en hoe die gewist worden. De sprongen tussen werkelijkheid en de wereld in Jim Carrey's hoofd vormen het leeuwendeel van de film, waarin allerlei momenten tussen hem en Kate Winslet worden geschetst. Die herinneringen worden systematisch gesloopt, en je zie hoe Carrey tot slot vecht voor het behoud van z'n herinneringen. Ook wordt na verloop van tijd duidelijk gemaakt hoe het begin van de film in elkaar zit.

Ik heb dat niet zo vaak, dat ik zit te grienen bij een film. Lisa wel. Die grient om de haverklap om alles wat mooi, emotioneel, grappig of zorgelijk is. Ik niet. Maar bij deze film, aan het eind, in een sc?ne tussen Winslet en Carrey op het strand had ik het toch even te kwaad. Daar durf ik best voor uit te komen. De film is gewoon mooi. Lisa vatte het goed samen door te zeggen dat je het niet kunt helpen om een beetje verliefd te worden op de twee hoofd-karakters.

Niet alleen de karakters komen goed uit de verf, filmtechnisch zit het allemaal ook mooi in elkaar. Er wordt goed geacteerd, de manier van filmen is interessant, en het verhaal ontwikkeld zich op zo'n manier dat het ietwat bizarre thema voor zoete koek wordt geslikt. Een ingetogen verhaal om twee mensen en hun verhouding tot elkaar.

Gaat dat zien. Ik heb niet zo genoten sinds "Lost in Translation".

Posted by Chris at October 7, 2004 02:23 PM