Wintertijd

Keep your world small.

I've been a very long-standing and great fan of Reverend Gremdaat. So for the Dutch speakers amongst you I wish you a small world, and a nice meal with bacon cubes and whatnot.

Haifa Film Festival

A couple of days ago, the City of Haifa had its annual film festival on the week of Sukkot. Sukkot being the Jewish holiday with the huts of leaves and whatnot. Het Loofhuttenfeest. Apparently this is the fifth or sixth year it's being organized, and this time around they had around 155 movies from all over the world. I saw German, Scandinavian (yes, from all Scandinavian countries including Finland), Russian, East-Asian and many other countries' movies among the listed. Unfortunately I didn't have the time to spend four days in the cinemas, but at least I managed to catch two films that tickled my fancy.

The first movie we saw was an American independently produced feature called Shotgun Stories about a feud that erupts between two groups of half-brothers when their father dies. The setting of the story is Little Rock, Arkansas. Somehow I had to think of the scenes from Walk the Line of Johnny Cash's early life in Arkansas. In Shotgun Stories, the landscape plays a very significant role, with its wide open farmland, water drafts and cotton fields. The whole movie is shot in 35 mm wide-screen format, which makes the landscapes really stand out.

The second thing that struck me was the slow pace and the gritty, sparse dialog. These people live a slow life, a life that ain't heading anywhere in particular, and they don't talk about feelings much. As a matter of fact, most of 'm don't talk much at all. Somehow, this movie is about rednecks or farmers or whatever you want to call 'm, and in that way it seemed like the movie was about home for me.

All in all a brilliant and utterly beautiful movie with sparse yet very good music to accentuate bits and pieces. I really enjoyed it, more so because for once I get to see a movie that tells you revenge isn't this glorious rush as portrayed in most Bruce Willis vehicles, but rather an awkward experience for people that would rather mind their own business and suck down a couple of beers at the end of the day than fight people.

The second movie we saw was a Swedish movie called När mörkret faller. I didn't know anything about the cast, crew and director of this movie so I went into the theatre with a completely open mind, and what I saw in the next two and a half hours, I really appreciated. Later it turned out that the director was Anders Nilsson, who's responsible for some pretty horrible action thrillers. The movie got mixed reviews, but I get the feeling that the Swedish journalists who trashed it are the usual pretentious wankers that reviewed Anders Nilsson more than the movie.

This movie is reminiscent of Crash, in that it takes three stories that are relevant to Swedish society today and lets them play out in one movie. The main difference is that there are no links whatsoever between these three stories. Essentially you're watching three movies simultaneously by zapping from one to the other, so there really aren't that many similarities with movies like Crash and Pulp Fiction if you think about it.

Spoilers ahead! The first segment, Leyla, is about a (I guess) Persian family in Sweden whose oldest daughter wants to live a Swedish life, which collides with the values and views of the family. She ends up being driven to Germany where she gets killed by her family. Her little sister Leyla witnesses this by accident, and decides to go to the police. This is a very relevant topic in Sweden because there have been a few "honour-killings" that were widely debated in society. The director does good things in this segment. Amongst others, Leyla asks the police officer who is helping her "Do you think we're Muslims? Most Swedes do, you know. But we're hardly even Christians", and this for me is a very important point to highlight. He avoids the cheap & easy pot-shots at the Islam, and really tries to make it about the trouble surrounding the survival of immigrant culture in Sweden.

The second segment is about a female journalist who finally, after ten years of abuse by her husband, decides to leave and expose him. At the end of the day it turns out that society and her colleagues aren't particularly interested in her story. The segment even pokes a stick at "Facket", the omnipresent labour unions that are the Swedish Mafia (in my eyes). As such, this segment is not as interesting as Leyla, but still well-done and an important debate in Swedish society. Sweden is not "Så jävla jämställd" (emancipated) as Swedes would like to think it is, I've always said that. And I feel that this segment is a worthy illustration of just that fact.

The third segment is about a gay immigrant who runs a successful nightclub with his sister and brother. There is an incident in which a couple of speed-heads get denied entry to the place. Unbeknownst to the security staff and the owner, these people are dangerous criminals, and a spiral of violence and threats is the consequence. I read a couple journalists' review of this in which they abhorred the "if you want things done, you got to do 'm yourself" attitude of this segment, but I just think those journalists are typical for the Svenne Sossepack mentality of many Swedes, so I think the opposite. It's refreshing to see such things coming out of Sweden, and god knows there should be more of it.

All in all, När mörkret faller (When Darkness falls) is a very worthwhile movie. Obviously it helps that I spent six years in Sweden, so I might pick up on a nuance here and there, but Hilla also enjoyed it tremendously. It's a relevant movie that's entertaining to boot, and I didn't find it boring for one minute. A job well done.

Cash is King

Now I've always been a Johnny Cash fan. Not just because of the blood and the mud and the beer in his voice, but also because of his various musical achievements later in life. A sixty-something year old country man who sits down and records songs by Nine Inch Nails, Nick Cave, U2, Tom Petty and Depeche Mode acoustically is someone to pay heed to. His voice was cracking at the seems in the end, and he's never been the finest guitar picker around, but by God, the man has lived and he habitually poored his whole life into the songs he sung.

Walk the Line is based on his autobiographies and stars Joaquin Phoenix and Reese Witherspoon as John and June Cash. I'm not even gonna talk about this movie. If you like Johnny Cash, go see it. If you don't like Johnny Cash, go see it so you might learn something. 'Nuffsaid. The movie is impressive as hell, and I'd like to see some form of recognition for the leads. If you know Cash, you know he sounds unique. I didn't think it was possible, but Joaquin Phoenix pulls off a performance that is deeply impressive.

This movie also taught me a thing or two about Cash's life and music. It turns out that one my favourite songs is one of the first he wrote. In the movie there's one scene where he's doing his first audition and he gets told that gospel standards won't cut it, and that the A&R man wants to hear something that is his own, something real.

Cash: "There are some songs I wrote in the Air Force. Have you got something against the Air Force?"
A&R man: "No, I don't"
Cash: "Well, I do", and starts singing Folsom Prison Blues.

I hear the train a comin?
it?s rolling round the bend
and I ain?t seen the sunshine
since I don?t know when,
I?m stuck in Folsom prison,
and time keeps draggin? on
but that train keeps a rollin?
on down to San Anton..

When I was just a baby
my mama told me Son,
always be a good boy,
don?t ever play with guns.
But I shot a man in Reno
just to watch him die
When I hear that whistle blowing,
I hang my head and cry..

I bet there?s rich folks eating
in a fancy dining car
they?re probably drinkin? coffee
and smoking big cigars.
Well I know I had it coming,
I know I can?t be free
but those people keep a movin?
and that?s what tortures me...

Well if they?d free me from this prison,
if that railroad train was mine
I bet I?d move just a little
farther down the line
far from Folsom prison,
that's where I want to stay
and I?d let that lonesome whistle
blow my blues away

Like I said, Cash is King. Elvis ain't got nothing on the man. Ever.

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran

The wind has been knocked out of me. Recently I haven't been writing much here, and haven't taken many photo's either. Generally I can say I feel uninspired to do anything. Certain things, however, are just too beautiful not to mention. Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran, or as the American title goes, Monsieur Ibrahim, is one of those things. The film opens up with a scene in which a youth aged 15 smashes his piggy bank in order to get enough money to make it with a prostitute. His father has forgotten his birthday, so he creates his own party. It's a summer in the sixties, and the backdrop is the red light district of Paris.

The young man in question is Moses Schmitt, the son of an estranged and depressing father and a mother who abandoned them. A Jewish kid in a dodgy neighbourhood. As the story unfolds the father abandones him too and he is taken care of by the elderly Turkish shopkeeper across the street. The man is a Sufi Muslim and is generally referred to as "The Arab". The arab meaning "open between six in the morning and twelve at night, 365 days a year".

Ibrahim ends up adopting Moses, and together they take a trip across the European continent to visit Turkey. The whole movie mildly preaches understanding. After the final scene the Tim Thomas song "Why can't we Live Together" cuts in, and that is an excellent summary of this movie. It is a wonderful story of a Jewish boy and a Muslim gentlemen's friendship.

On top of that, the whole movie's photography is exceedingly beautiful. The camera work is just really top notch and beautiful, but also somehow understated. Wether it's the busy streets of the Parisian Red Light district, or the rolling mountaneous landscape of Turkey, it all looks very very good. The lighting, composition and atmosphere are just really well done.

The acting is much of the same caliber. I rarely enjoy French movies because I feel everyone's always over-acting in them. For those that don't know what I'm talking about, check out 8 Femmes, the only movie I ever walked out of the theatre for. This movie however is a pleasant exception to that rule. The acting is sober, understated and extremely well done. A lot is said without words, or just with a few words in the right places.

Then the Soundtrack is great, the settings are great, the moral implications of the content are great... Cut a long story short, this is one of the better movies I've seen lately. Period. And it's available in a Videotheque near you.

So go out and rent or buy it. And then live up to it.

The Grudge

Last night I did something I'd never really done before. I went to a horror movie in the movie theatre. The reason I hadn't gone to a horror movie before is that Michael Jackson destroyed the genre for me. In the early eighties when I was seven or eight, I saw the premiere of his video Thriller, and ever since I haven't been able or inclined to watch horror movies.

Aside from the must-sees like the Excorcist and Rosemary's Baby, I missed out on all of them. Until I read about the Grudge. I'm somewhat of a sucker for Manga and Japan-related movies, so I figured a Japanese horror flick ought to be interesting. With my colleague Mattias at my side I collected all the guts I could muster and went to see it.

And boy, was I not disappointed. Basically this was some of the scariest shit I've seen in my life. The basic story is that a family is murdered while the victims are in a state of extreme rage or sadness, and that event stains the house where this happens, destroying all that cross the grudge's path. I will not tell you more about the hows and whys, except that there was use of non-linear storytelling which means you have to keep watching to get it all.

Story and suspense aside, the filming was great. Eerily yet beautifully shot, the movie offers a lot of eye candy. Sound effects and style suggest that the director is a great fan of the less is more credo, which works very well for this type of film. The whole thing made me want to go see the four (!) original Japanese movies by the same director.

The fact that this re-make stars some Americans in Japan didn't disturb me. Quite the opposite, it only added to the desparate sense of isolation of the characters. There was a lot of symbology that seems out of place in typical western horror stories, and a complete lack of christianity-related themes, which made for an interesting watch. A lot of focus on eyes and hair with fleeting images and a lot of things that are implied rather than graphically shown.

If you want to get seriously frightened, this is the movie to go see. I'll give it 5 out of 5 points.

Pourquoi pas Jippie Tralala?

Manech in No man's land

When Lisa and I found out that Jean-Pierre Jeunet, the director of Le fabuleux destin d'Am?lie Poulain, had made another movie with the beautiful Audrey Tatou playing a lead role we immediately decided we had to go see Un long dimanche de fian?ailles.

Last night we finally did, and I tell you, we didn't get disappointed. The story is quite intricate, but it revolves around Audrey's character Mathilde, a young, orphaned woman who was crippled by polio as a child. She is a loner because of her disability but meets her childhood friend and later lover and fianc?, Manech, at the age of 9.

In 1917, this young man is sent to the front at Somme, where the madness of the war drives him to self mutilation to get out of the war. He is sentenced to death by the army along with four other men for similar cowardice. Instead of getting executed, they end up at a trench called Bingo Crepiscule and get sent in to no man's land to act as cannon fodder for the Germans.

Three years later, Mathilde still refuses to believe that Manech is dead and starts a search for him. With the help of persistence, coincidence, a lawyer, a private eye and a good deal of luck, she unravels the mystery surrounding these five men's fate.

Jeunet already showed a tendency to shoot scenes of staggering beauty in Amelie, always working with a yellow filter to get that warm, comfortable and agreeable feeling in his scenery, and this time he outdid himself. The warmth is there in the scenes in the twenties Paris and the country-side, but he used a cooler and more grim visual style to shoot the horrors of the Trench wars.

All of the movie is drenched in his somewhat surreal style and the grimness of the War scenes is lightened by his quirky sense of humour that is found throughout the film. There are farting dogs, mad postmen on bycicles, odd characters, and hilarious bits of dialogue ("Bingo Crepiscule? Pourqoi pas Jippie Tralala" gets uttered by two characters independently of each other) to keep the movie's humane feel intact.

To cut a long story short, I think this is one of the best movies I've seen in the theatre in a while. It's got colourful characters, grim action, wonderful humour, an interesting plot, great scenery and good acting all round.

Eternal sunshine of the spotless mind

Gisteren zijn we naar de bioscoop geweest. Eternal sunshine of the Spotless Mind is een film waarover ik gepraat en gelezen had, maar na het zien van The Butterfly Effect was ik een beetje afgeknapt op het concept van geheugen en het be?nvloeden daarvan. Toen ik een vriend van me vroeg wat hij wilde gaan zien rolde "spotless" er uit, en hij was zo enthousiast dat we besloten dat allemaal 'ns te gaan zien.

"Spotless" werkt op alle manieren waarop "The Butterfly Effect" niet werkte. Die film had grote gaten in het verhaal en was een opeenstapeling van mis?re na mis?re. "Spotless" speelt een beetje met hetzelfde onderwerp, herinneringen en het geheugen, maar daar houden ook de overeenkomsten op.

De film gaat in grote lijnen over Jim Carrey en Kate Winslet's karakters die na een ongelukkige verhouding met elkaar een bedrijfje in de arm nemen om hun herinneringen aan elkaar uit te wissen om van de pijn af te komen.

Het leeuwendeel van de film gaat over Carrey's herinneringen aan de relatie en hoe die gewist worden. De sprongen tussen werkelijkheid en de wereld in Jim Carrey's hoofd vormen het leeuwendeel van de film, waarin allerlei momenten tussen hem en Kate Winslet worden geschetst. Die herinneringen worden systematisch gesloopt, en je zie hoe Carrey tot slot vecht voor het behoud van z'n herinneringen. Ook wordt na verloop van tijd duidelijk gemaakt hoe het begin van de film in elkaar zit.

Ik heb dat niet zo vaak, dat ik zit te grienen bij een film. Lisa wel. Die grient om de haverklap om alles wat mooi, emotioneel, grappig of zorgelijk is. Ik niet. Maar bij deze film, aan het eind, in een sc?ne tussen Winslet en Carrey op het strand had ik het toch even te kwaad. Daar durf ik best voor uit te komen. De film is gewoon mooi. Lisa vatte het goed samen door te zeggen dat je het niet kunt helpen om een beetje verliefd te worden op de twee hoofd-karakters.

Niet alleen de karakters komen goed uit de verf, filmtechnisch zit het allemaal ook mooi in elkaar. Er wordt goed geacteerd, de manier van filmen is interessant, en het verhaal ontwikkeld zich op zo'n manier dat het ietwat bizarre thema voor zoete koek wordt geslikt. Een ingetogen verhaal om twee mensen en hun verhouding tot elkaar.

Gaat dat zien. Ik heb niet zo genoten sinds "Lost in Translation".

The Passion of the Christ

Lisa en ik wilden 'm zien. Uit pure nieuwsgierigheid. Ergens spookte bij mij de gedachte door het hoofd dat als je een film maakt die zo veel besproken wordt, je toch een goede film hebt gemaakt.

E?nmaal in de bioscoop gezeten merkten we tot onze vreugde dat er geen nieuw-geboren christenen een praatje kwamen houden voor de film zoals dat in Stockholm gebeurde. Ik vind dat namelijk een erg twijfelachtige zaak. Dat de bioscoopmensen invloed op je uitoefenen door sprekers uit te nodigen... Bah. Maar goed, nu dus even niet.

Toen de film dan begon zag het er allemaal heel goed uit. De scenografie, de taal, de kostuums en belichting allemaal erg gelikt, en ik vond de prestatie van de acteurs ook erg geloofwaardig. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat het gewoon een goed in elkaar zittende film is. En dat geweld en die vernedering viel ook nog wel mee vond ik. Gibson heeft zich vrij letterlijk aan de evangelien gehouden bij het maken van de film. Niks meer, niks minder.

Totdat we bij die sc?ne aankwamen waar Jezus voor z'n hoogmoed gegeseld werd door een paar Romeinen. Na dertig stokslagen, die vreselijk langzaam en met veel details die je niet wilt zien in beeld gebracht werden, werd het tijd om over te schakelen op een kattestaart met metalen haken aan de uiteinden van de leren zweepjes. En het ging door. Je zag gewoon in beeld gebracht hoe vier mannen in uniform, met totaal gebrek aan empathie een weerloos mens tot een pulp sloegen. De stukken vlees werden uit z'n zij gerukt door de haken en het bloed droop van het scherm.

Dat ging te ver. Na negen slagen met die zweep was iedereen in de bioscoop geschokt. Na 22 slagen viel er een onaangename stilte, en bij de 26 aangekomen had iedereen het gewoon gehad. Ik ook. Ik ben best wel gewend aan een potje geweld, en ik ben nog slager geweest, maar hiervan raakte mijn maag overstuur. En zo ging het door. Twee en een half uur lang voor m'n gevoel. Het punt wat Gibson probeerde te maken werd veel te ver doorgedreven.

Naar verluid wilde Gibson, als nieuwgeboren Christen, een film maken om Jezus' lijden voor onze zonden. Om het ons toch maar 'ns goed op het hart te drukken. Een parallel naar de Matteus-passie van Bach is niet geheel onverantwoord... Ik geloof dat het ongeveer de zelfde motivatie is geweest om deze film te maken. Maar Gibson slaagt wat mij betreft niet in z'n opzet. Het enige dat bleef hangen na het zien van dit spectakel, los van een bittere nasmaak en een maag die van streek was, was een enorme afkeer van groepen mensen die dogma's aanhangen. Georganiseerde religie. Altijd al een haat-object geweest, maar nu nog meer. Het een mens laten lijden omdat 't niet in de wereld van je dogma past is beestachtig, en daarom zijn fundamentalisten (of het nu communisten, christenen, moslims of anarchisten zijn) per definitie domme beesten.

Een detail wat me ook sloeg is het feit dat 99% van de mannen in de film beesten zijn. Geweldadige domme mensen zonder enig gevoel voor empathie of moraal. Diegenen die empathisch zijn zijn meestal vrouwen, ook al doen ze niet zo geweldig veel om te helpen. Niemand steekt een vinger uit. Niemand durft. En da's eigenlijk een, zij het overdreven toch vrij accuraat beeld van de mensheid zoals ik 'm soms kan beleven. Groepen zijn slecht, ook al zijn individuen dat niet altijd.

E?n van de weinige dingen die me met een enigermate goed gevoel de bioscoop hebben doen verlaten was de gedachte die Lisa formuleerde aan het eind. Ze moest onwillekeurig bij de Kruisigings-sc?ne denken aan Life of Brian. Always look on the bright side of life... Al met al toch een goede film, zij het een walgelijke film. Ik kan iedereen aanraden 'm te gaan zien, maar moet waarschuwen voor het feit dat het de meest harde en verschrikkelijke film is die ik ooit heb gezien.

En aan het eind stonden er toch van die gekken van de gereformeerde bond buiten de bioscoop. Die discussie ben ik maar even niet aangegaan.

Lelijke coyote?

Heeft u dat nou ook wel 'ns? Dat u naar een film zit te kijken met de vinger constant op de zap-knop omdat u niet kun beslissen of het nou verteerbaar is of niet?

Ik dus wel. Gisteren waren Lisa en ik vrijwel klaar met de verhuizing, dus wilden we gewoon wat TV kijken voor de ontspanning. Uiteindelijk zagen we dat Coyote Ugly uitgezonden werd. Dus wij kijken. En het was slecht.

Net niet zo slecht dat ie weggedraaid werd, maar toch. Het is een road-movie zonder road, een romantische film zonder romantiek en er wordt sex verkocht zonder echte sex. Net drie keer niks dus. Dan is er nog de muziek. Die is Blas?. De singer-songwriter die door Piper Nogwat wordt neergezet schrijft non-descripte deuntjes die het midden tussen Britney, Alanis en Shania houden. Blech.

De enige die de film eigenlijk van wat karakter voorzag was John Goodman. Maar ja, da's nauwelijks een verassing.

Frantic.

We hadden niet zoveel te doen, dus maar naar de videotheek gelopen. Het is moeilijk om een film te huren als je allebei veel films gezien hebt, filmgek bent en ook nog 'ns meningen hebt. De keuze viel na veel gezever op Frantic van Roman Polanski uit '88.

Ik had 'm nog nooit helemaal gezien en Lisa had er alleen maar van gehoord.

De film begint met een slaperige Ford en z'n vrouw in de taxi door Parijs op weg naar het hotel. De eerste 15-20 minuten voelen gewoon gewoon aan. Ze checken in en gedragen zich als een paartje dat ingechecked is in een hotel. Het voelt bijna zo alledaags aan dat een mens zich gaat afvragen of het niet een saaie film is. Daarna verdwijnt de vrouw en ontpopt de film zich tot een thriller die allerlei elementen leent van allerlei thrillers, niet in de laatste plaats scheef naar Hitchcock kijkend.

En daarin ligt gedeeltelijk het briljante van deze film. Het kost de burger absoluut weinig moeite het geheel te aanvaarden als een mogelijke waarheid. De reacties van Ford als hij van wantrouwen tot zekerheid overgaat met betrekking tot het al dan niet verdwenen zijn van z'n vrouw, de manier waarop verschillende karakters met elkaar omgaan... Allemaal heel sober gedaan.

Buiten dat voelt het millieu authentisch aan, is het mooi gefilmd en wordt het bovendien ouderwets spannend. Zonder meer ??n van de betere thrillers die ik de laatste tijd gezien heb, en da's een hele prestatie voor een film die tenslotte zestien jaar oud is.

Volgende project in dezelfde categorie: Ascenseur pour l'echafaud uit 1958. De soundtrack is door Miles Davis al meesterlijk uitgevoerd, dus ik ben benieuwd.

Valentijnsfilm...

God zeg, ik ben niet voor Valentijn, wat ik al schreef in een eerdere post. Maar op zaterdag, ondanks steun van Lisa, hebben we dan toch een leuk dineetje gekookt en naar een romantische comedie gekeken. Ben je er toch ondanks alles ingestonken. Dat doet gewoon pijn. Deze keer moest dan Bridget Jones er maar aan geloven. Op DVD nog wel.

Ik wilde die film nooit zien omdat het concept van een magere Amerikaanse die helemaal via method acting aan 15 kilo extra en een Engels accent wat snobbiger klinkt dan Prince Charles kwam me nooit zo bekoord heeft. Zeker niet aangezien het zo'n hype was.

Na de film bekeken te hebben moet ik zeggen dat ik niet begrijp waarom zoveel feministische Zweedse meisjes die film zo geweldig ophemelen. Hij is wel charmant, maar welk een beeld wordt er van vrouwen geschetst? Of het zijn slinkse anorectische loeders, of het zijn aardige, doch domme en alcoholistische geboren verliezers, die maar op ??n manier hun problemen opgelost denken te zien: Het aan de man komen.

Wat kan Jones in deze film? Zeker, ze is aardig en laat zich niet klein krijgen, komt op voor d'r vader en is d'r gevoel op het eind trouw, maar: Welk een incompetente, onwelsprekende alcoholistische muts zeg. De sterke vrouwen die ik ken, en dat zijn er nogal wat, zouden toch aanstoot moeten nemen aan dit "voorbeeld"? Zeker aangezien dit het traditionele "Backlash" beeld aanhangt: De carri?re-vrouw krijgt de beste man aan het eind niet. Yuck.

Al met al een aardige film hoor, zeker. Maar ik ga 'm niet nog een keer bekijken, en nummer twee kan me denk ik ook wel gestolen worden.

Lost in Translation...

Holy Crap, wat een goeie film zeg. Lisa en Funk, degenen die met mij naar de cinema gingen om 'm te zien vonden 'm nogal laag qua stemming. Maar welk een feest voor ogen en hersenpan zeg. Zeker voor iemand als ik, die wel van een robbertje dep in z'n komedie houdt.

Het camera-werk is van ongekende klasse. Ik durf zelfs zover te gaan dat 90 procent van het geheel overeind was gebleven als er geen sprake was geweest van dialoog of muziek. De stills van Japan, de atmosfeer die geschilderd wordt, alles is perfect.

Voorts zwenkt de film in stemming van het hilarische (veelal in samenhang met Japanse spraakverwarring) tot het diep tragische (o.a. de totaal oppervlakkige, onge?nteresseerde en afgestompte telefoongesprekken met "thuis" die er her en der gevoerd worden) in een handomdraai. Verschrikkelijk mooi gedaan, ik vind dat Alex groot gelijk heeft in z'n recensie.

E?n van de zaken die me ook heel erg aangrepen is het beeld dat geschetst wordt van het Op-zakenreis-zijn. Zelf heb ik ongeveer ??n werkjaar van m'n leven in hotels gezeten, weg van huis en vrouw, en ik kan niets anders zeggen dat Coppola die atmosfeer als geen ander heeft weten te vangen. Ik zag mezelf liggen, denkend aan andere dingen, in de koelte van een vreemd bed, luisterend naar het irriterande klikken van een anonieme Air Conditioner.

Op ??n of andere manier moet ik dan altijd heel erg aan Kharma Police van Radiohead denken. Ook al zo'n favoriet als je niet kunt slapen in een hotel.

Hoe dan ook, dank aan Alex voor de tip om deze film. Anders was er een kans geweest dat ik op de DVD had gewacht. Nu wil ik 'm gewoon kopen als ie komt...

Fillum van Bill Murray...

Nou, vandaag is het dan zo ver. Heb na al dat geruft en zo maar 'ns 24 uur geslapen en voel me nou veel beter. Geen koorts meer en zo, maar nu wel een razende honger. Evengoed gaan we vanavond naar de fillum. Lost in Translation mag er dan eindelijk een keer aan geloven. Na alles wat ik over die film heb gehoord van Alex klopt mijn hartje vol verwachting in ieder geval.

Dus vandaag wordt het wederom niet zo spannend. Ik ben evenwel vast van plan van 't weekend weer 'ns met m'n camera op stap te gaan zodat ik wat meer foto's kan leveren. Bovendien denk ik morgen met een review te komen.